Detalles

Visto: 226

Hai traballo e non podo ficar de brazos cruzados!

Quen son? Un xornaleiro.

A miña identidade vaise definindo polo que fago: xornaleiro, cun traballo e cun xornal. Artesán das horas felices que marcan o tempo cun ritmo de entrega e

fidelidade. As veces servo exemplar, outras escravo da desgana e da fatiga.

Un asubío doce e velaíño namentres semento, e na recollida xemidos que trocan en cantigas.

Agarda este xornaleiro a chegada do seu amo. Que recompensa tan xenerosa o cruzar da mirada tenra e do sorriso cómplice! Que xeneroso, que bo é o meu

Señor!

Viñateiro feliz, prudente e constante.

Detalles

Visto: 640

O faio da casa! O escondedoiro perfecto segundo as miñas contas. E pasou que o agochado nel desapareceu. Mágoa! As coordenadas indicaban a caída leste do tellado da palleira. Para ser preciso, entrando á man dereita, contando cinco pontóns dende a porta. Alí, entre as táboas e as tellas, agardaban as miñas prezadas xoias de papel. Para rescatar o tesouro cumpría introducir a man, e coa punta dos dedos beliscar o botín, para logo desfrutar do seu reflexo dourado. As fundas de plástico das cartillas da seguridade social do avó impermeabilizaban aquel recuncho sito no teito da palleira. Documentos orixinais escritos de puño e letra, mensaxeira que chegaba ao seu destinatario na última parada do transporte escolar.

Ata aquí podo ler, obrígame a gardar silencio a protección de datos. Nin o vil ouro, moito menos a prata, o valor real do custodiado era afectivo. O ceo e un servidor somos os únicos depositarios daqueles segredos. Segredos cheos de bondade que inspiraban tenrura e emoción. A vida dun neno inocente revestido de ideais, amor e sonos.

Un despiste, exceso de confianza, relaxación? Un que sei eu fíxome perder canto gardaba.

Xa choveu! Sabedes? Agora tamén teño os meus secretiños que me dan a vida.

Onde se agocha Deus? A quen confía as súas cousas? Talvez o atopemos de xeito inesperado e involuntario, no faio da palleira ao levantar unha táboa e remexer nas tellas. Talvez Deus mantén unha correspondencia co neno que todos levamos dentro. Talvez che meta no peto estas letras para que as conserves con celo no escondedoiro do teu corazón.

Grazas, Deus, por contar cos pequenos.

Amén.

Detalles

Visto: 898

Chega a noite acompañada do seu inseparable amigo silencio, e os moi descarados convidan a unha tal melancolía para  invadir en complot os currunchos máis íntimos da miña humilde morada. Uns pesados que repiten os contos de sempre, lembranzas dun fulano chamado recordo. Permitídeme un consello: non lle abrades as portas da casa que de contado collen confianza. Parécense a eses individuos que convidas por primeira vez a túa casa e con todo descaro abren portas e caixóns do chineiro. Meu Deus, onde quedou a vergoña!

Agora ando na procura de novas amizades. Hai uns días batín cun señor de mediana idade, amigos non lle faltan, o seu nome é cansazo. Un tipo cunha longa experiencia laboral, influente, pero mal encarado. Sempre se anda a queixar, que patatín que patatán! Síntoo, non me caeu en graza.

Sopeso a posibilidade de apuntarme a unha web de citas, váleme calquera (entendédeme ben). Enriquecerse ou quedarse ancorado no de sempre? Abro horizontes e exploro outros ambientes. Faláronme dunha moza moderna e ben feita, de nome ilusión. Conter o sorriso é farto imposible ante tanta beleza. No seu  perfil unha foto irresistible, da xenio vela. Sono de cote con conquistala.

Moito onde elixir... Tamén anda por estes lares a famosa monotonía, unha petarda que te encerella coas andrómenas de sempre, insistente e cotilla, nunha palabra, repugnantiña. A min fascínanme a alegría e a risa, dúas curmás feitiñas e moi solicitadas. Con estas afortunadas señoras, podo presumir, tiven máis dunha cita. Confésovos que nos gustamos e que imos en serio.

Perdoade polas parvadas, pero botei unha soneca e soñei esperto.

Viva o poliamor!

Detalles

Visto: 655

Onte apertou a calor e recordei épocas nas que enxameaban as abellas e había que perseguir e capturar ás emigrantes . O señor Prudencio, Deus o teña no ceo, saía a caza dos enxames que voaban na procura dun novo fogar. O veciño apicultor preparaba un ungüento oloroso irresistible para as abellas (fase de captación) con el untaba o interior da cortiza para que as avellas aterraran e ficaran alí. Un ano polo San Xoán corremos detrás dun enxame que se foi pousar na cerdeira da casa de Veiga. Un verdadeiro espectáculo ver aquela bola negra enrodelada nunha pola da árbore. Prudencio, ataviado de chupa de coiro, careta, e prato sopeiro en man, padexaba abellas para o novo cortizo. Á noitiña, unha vez instalados no interior da casa, os insectos eran trasladados á localización definitiva. O derradeiro paso (fase de consolidación) mirar se traballaban, de ser así, retirábase un garabullo que atrancaba a metade do burato da entrada do cortizo, para facilitarlles o tránsito.

Onde vai que non vexo voar un enxame, pola contra, atopei na casa dous niños de avespas velutinas. O primeiro, a ras da terra, dentro dunha bovedilla de formigón. O segundo, de altos voos,  pendura na copa dunha nogueira e ben sendo do tamaño dunha pelota de praia. Non me chista nada ter estas veciñas e xa fixen algunha xestión para desaloxar ao colectivo ocupa.

As velutinas son avespas grandes e de cores alaranxadas moi rechamantes, traballan a reo e constrúen a casa a gran velocidade. A produtividade destes insectos está por ver, non así as consecuencias negativas da súa picadura. Sabede que este ano recollín uvas e catei picaduras, uvas saborosas e picaduras nada recomendables.

A avéspora asiática é un mal bicho que se estableceu en Galicia hai pouquiño tempo. Pola contra, a avella é un insecto disciplinado e traballador que transporta o pole cara a colmea nas súas diminutas patas. Todo un portento da natureza que aporta múltiples beneficios ao home, disque é o insecto máis importante do mundo. Sobre as avespas asiáticas un consello: arredade delas,  non invadades o seu espazo, fuxide, do contrario contade cunha ou varias mordeduras letais. De primeiras, discorrín eliminar os niños das malvadas velutinas con  lume. Sabedes? Quen ten cu ten medo. Prudencia ou escasa valentía que me levou a resolver o problema informando ao 012. Axiña virán poñer paz na finca de Chorén.

Oístes! Precisamos abellas traballadoras que desgasten o lombo pola comunidade, humildes artesáns que produzan o mel doce que calma e cura.

Canto presta unha culler de mel no almorzo.

Boa xeira!