Detalles

Visto: 319

Como será o teu final?

O que descubrimos nesta tarde posiblemente nos faga pensar no final dos nosos días, naquela cruz onde a morte crave a nosa vida. A nosa mente tende a recrear un momento tráxico, marcado por unha dor profunda, de paixón, de desesperación e morte. Todo xira ao redor da cruz. Uns ignórana, outros desprézana, a moitos quítalles o sono, non poucos queren evitala, algúns mírana de fronte e, a todos bótasenos enriba....

A cruz fala sen dicir unha soa palabra, domina todos os idiomas e adáptase á capacidade e situación de todos os oíntes. Nos nosos tempos descrávanse as cruces, retíranse de diante da vista, porque iso de sentirnos identificados cun distintivo gastado e desfasado non vai, non se leva. Arrincamos as cruces e deixamos os crucificados. Quen entende ao mundo de hoxe?

Os materiais, os tamaños e cores empregados para elaborar as cruces, carecen de valor. Incluso a cruz podería perder a súa forma de cruz e seguir sendo cruz. A dor, a inxustiza, os xemidos que buscan alivio, a impotencia ante o irreversible, as mortes en vida dos descartados, a intolerancia e o vicio, a guerra ou calquera forma de mal van definindo sobre a parede da conciencia mundial a cruz mailo recordo da cruz de Xesús. Seguen penduradas sobre as fachadas interiores da nosa casa común multitude de cruces que por máis que nos empeñemos seguirán buscando e clamando a Deus.

Deus escribiu na historia unha mensaxe de solidariedade con forma de cruz. Basta que quitemos a venda dos ollos e pidamos superar o analfabetismo posmoderno, porque tan só é necesario descubrírmonos limitados para amar novamente aos irmáns e á Cruz.

Nesta tarde amosamos e contemplamos a cruz coa intención de abrazar a fe e a esperanza en Cristo. Hoxe non a quitamos, poñémola de pé no noso corazón.

Sabes cal será o teu final? Un no que dúas cruces se xuntan: a Túa maila miña.

Detalles

Visto: 401

Unha sensación de apatía invádeme estes días, ate estou por recoñecer un punto de preguiza importante. Contando que andamos nos derradeiros días de marzo puidera sufrir un ataque de astenia primaveral ou... será unha desas crises vencelladas co cambio de década? Por certo, a miña leva un número ben feitiño: o 5.

Expostos ao impacto de novas arrepiantes e sorpresas desagradables, vanche tocando de cerca ou de esguello situacións que desaniman e poñen banda sonora a túa película. Sucédense os días, os meses, os anos... unha e outra vez as mesmas queixas e as mesmas lerias.

Chegou Semana Santa. Como afrontala? Oe, a pesar de todo convén festexar a nosa fe.

É Xesús quen ven! levanta e sacude ese Ramallo! Si, aí ven aquel que morreu na cruz para dicirche que é bonito vivir. Arriba o ánimo! Pasa o salvador da vida e de canto amas, celébrao! Canda o ramo levas para a túa casa a presenza de Xesús, o Señor.

Que El faga medrar a nosa sensibilidade para descubrir pola fe a súa presenza.

Feliz e proveitosa Semana Santa 2024

Parroquia Santo Antonio.

Detalles

Visto: 285

Alzar a cruz.

No Monte das Penas buscaron sitio para espetar unha cruz. A cruz era de pau, dura e labrada á macheta.

Deixárona bastante enterrada, suxeita con cuñas, e achumbada a ollo. Visible dende a cidade e dende as aforas tamén, para todos convertíase nunha advertencia intimidatoria, nun espanto. A cruz impoñía.

Aquela cruz dicía seca, sen graza, escura e fría. Cruz solitaria. Cruz.

Morreu a cruz e amañeceu a luz. Que vimos? Cambiou a cruz.

Enterrados coa cruz o pecado e a mentira. Cruz compasiva. Cruz redimida. Cruz.

Pendurada na cruz a esperanza. Cruz infinita. Cruz divina. Cruz.

Cravada na cruz a miña Vida. Cruz eterna. Cruz salvífica. Cruz.

A única cruz á que chamamos amiga. Cruz humana. Cruz amable e tenra. Cruz.

Destino de cruz? Creo na cruz. Cruz aberta. Cruz.

Toca erguer a cruz, aquela mesma cruz, e contemplar canto somos e amamos.

Alza a túa cruz!

Detalles

Visto: 338

As igrexas da nosa terra sofren os achaques propios da vellez. Basta facer un percorrido polas parroquias para ver o deterioro destes seculares e simbólicos edificios. Estragados por dentro e estragados por fóra. Estamos ante un cadro clínico con patoloxías múltiples, un goteo continuo de problemas complexo e difícil de entender. Asolados pola soidade estes carcamáns pétreos debilítanse día a día. Moi doloroso o desapego e desachego dos que alí naceron.

Os templos parécense a eses anciáns diagnosticados de alzheimer que son confinados en residencias. Escasas visitas e silencios prolongados van entristecendo as súas facianas,  faise evidente a perda de facultades, e minguan a frescura e o enxeño de outrora. Remóvense as tellas dos recordos e fíltranse pingueiras de desacougo polas fendas do esquecemento. A vellez nunca vén soa.

O especialista ante esta situación crítica falou de coidados paliativos, seica entramos na fase terminal, para que padecer? A medicación pautada consiste en botar o tellado e tapar as fendas. Descartamos intervencións agresivas xa que o enfermo non resistiría. Queda acompañar o declive e ir aplicando sedacións que camuflen a dor namentres agardamos o desenlace final.

Co paso dos anos estimo máis as cousas de antes, por exemplo, os remedios tradicionais caseiros feitos con agarimo. Teño oído que algún enfermo recuperou na casa a por de mimos e medicina natural.

As igrexas son casas levantadas entre todos con amor, fe, esforzo e ilusión. Construcións de centos de anos que, expresando a sensibilidade propia de cada tempo, custodian a presenza de Deus e manteñen acendida a chama da fe. As igrexas son expoñente do poder económico e da influencia social, tamén, non cabe dúbida, da profundidade espiritual dun pobo.

Vexo que este vello arrastra moito os pés, nin por iso!

Derrubade este templo e erguereino en tres días.