Detalles

Visto: 576

Pechan os comercios e ofertan os seus produtos "dous por un". Disque unha estratexia comercial para liquidar existencias, máis eu sospeito que estas manobras anticipan unha desfeita ou fracaso.  Seica sufrimos unha crise que leva por diante pequenos negocios de toda a vida, situados a carón da casiña, no corazón do barrio. Unha magoa ver as persianas baixadas e os letreiros pendurados nas paredes e fiestras anunciando "VÉNDESE ou ALÚGASE". E muda a paisaxe da nosa contorna -Madía leva!

Negocios familiares que non resistiron as turradas das multinacionais instaladas en grandes superficies comerciais, nin a desleal e inhumana competencia virtual. Adeus bares, adeus mercerías, adeus quioscos pequenos, adeus tendeiros de barrio non sei cando nos veremos.

"Dous por un" é un reclamo para os furtivos das rebaixas. Levas dous e pagas un. Unha auténtica ganga. Non deixes escapar esta oportunidade. Anda rapidiño que botamos o peche! Morro de ganas de entrar e ver a mercancía...

Confésome incapaz de entrar a uliscar e remexer nunha tenda que está de liquidación, como se fora un depredador que agachado agarda á presa ferida ou separada da manada. Dáme repelo. Chamádeme inútil pero é superior a min.

Chegou o momento en que Xesús toca a zafarrancho, e algúns pensaron: outro que pecha, liquidación total! Os avezados e impulsivos compradores, Tomás e Felipe, queren desfrutar de todas as vantaxes e facer o seu agosto particular.

-Señor, se non sabemos onde vas, como imos sabe-lo camiño?

-Señor, móstranos ao Pai e abóndanos.

U-lo comercio para mercar e aproveitar eses prezos? U-lo produto estrela para non quedar sen el?

O Director de Marqueting e responsable desta campaña pensa na clientela habitual, naqueles que un día tras outro mercan no comercio de proximidade. “Se me coñecésedes, coñeceriades tamén a meu Pai... Levo tanto tempo convosco e aínda non me coñeces?”

Abrimos as 24 horas do día 365 días ao ano. Achégate e coñécenos. Accederás a produtos únicos, a descontos incribles. Aquí agasallamos calidade, e por unha mínima inversión levas garantía contrastada por xeracións. Recorre os estantes da tenda con calma, deixa o estrés, as tensións e presas de última hora. Repara na oferta “Dous por un” e lévaa para a casa. Ante calquera dúbida infórmate no noso mostrador.

Non sexades moinantes... esquecede a competencia!

Queda activada a túa tarifa cliente VIP.

Feliz día da nai.

Detalles

Visto: 714

CHEIRAR A VACA

Inspírame santiño para que as miñas verbas non esquezan o legado dos nosos devanceiros, que saiba expoñer os méritos e achegas de traballo, calor, leite e coiro das nosas irmás as vacas. Rubias Galegas, Pardas, Cachenas, Pintas e demais razas autóctonas, raza pura, pedigree cento por cento galego. E tamén aqueloutras de cornos pequechos e ubres prominentes que viñeron de lonxe e se asentaron nestas terras. A vaca é signo da nosa identidade de país, e a nosa historia debérase escribir con leite.

Muuuitas grazas por tantas ma-ma-ma-ma-ma...

Muuuitas grazas, por tanto.

Pasarían corenta e pico primaveras desta lembranza que ten ás vacas coma protagonistas. A feira grande de Melide cadra co derradeiro domingo de mes, unha cita sinalada no almanaque para os labregos da contorna. Vender un becerriño, mercar unha boa rubia para xunguir ou estar ao axexo dalgunha bicoca. Un rebumbio de animais, bípedes e cuadrúpedes, que estimulaba a carteira tanto para facer un trato coma para comer o polbo. Un recinto feiral amplo daba acubillo a centos de reses. A feira do gando de Melide a través dos ollos dun neno de sete anos convertíase nunha gran aventura.

O limiar do recinto feiral, tomado por camións, camionetas e tractores, zumegaban fragrancia a "Eau de ruminante". Presas pola corda e intimidadas por unha tormenta de varas os animais recuaban cagados de medo. Non había perda posible, unha vía láctea de bostas salpicaban o camiño cara a nave do vacún.

Ringleiras de vacas colocadas a ámbalas dúas mans dos corredores creaban un efecto óptico no que os cus dos cornudos mamíferos ían achegándose ata xuntarse no horizonte. Dentro: un bosque frondoso de nádegas. Arriscado internarse e cruzar tal xungla de patas, rabos e coxas.

Aquela abafante atmosfera penetraba ate os mesmos miolos e convidaba a liscar “cagando leches”. Memoria olfactiva!

Anos despois, en plena etapa festeira de marcha nocturna,  recollíanme na casa uns amigos gandeiros e ía con eles ata Melide. Daquel coche recordo a suspensión branda e ese olor característico de quen traballa e se roza co gando. Olor a vaca, olor a ovella, olor a santidade!

"Quen entra pola porta e anda entre as ovellas é o pastor. A ese ábrelle o porteiro, e as ovellas escoitan a súa voz. Chama as súas polo nome e lévaas a fóra. Cando as dá sacado a todas, vai diante delas e as ovellas ségueno, pois recoñecen a súa voz."

Consello de Francisco, Papa: "Ser pastores con olor a ovella e sorriso de pai". O gandeiro e o pastor distínguense polo olor, e olor a ovella. Irmáns, andade entre as ovellas e fregádevos a elas para coñecelas e guialas mellor. Esta explotación gandeira necesita pastores que tocan e acariñan ao seu rabaño. Daqueles pastores que falan docemente, que aloumiñan e amansan aos membros alborotados, e van na procura dos que moscan e foxen do curro.  

Díxolles Xesús esta alegoría, mais eles non coñeceron que era o que lles daba a entender.

Inevitábel o aroma a vaca cando se traballa co gando.

Non patexes e déixate guiar!

Vaia de homenaxe ás Vacas. Amén.

Detalles

Visto: 633

Isto acábase!

Ando desconcertado e preocupado polo feito de que os mortos se afasten da igrexa. Unha tendencia da sociedade actual á que chegamos por diversos motivos, e que agora non toca avaliar. Certo e verdade, hai anos os mortos  ían á igrexa. Agora non. Que queredes que vos diga? O meu parecer ante esta moda non é positivo. Creo que o protocolo establecido: recibir o dó, mesmo ir á igrexa da parroquia, posibilitaba ver as cousas con outra perspectiva. Antes a morte dun parente ou coñecido convertíase en oportunidade de entrar en relación coa comunidade crente. Antes, agora non!

A miña experiencia remíteme a situacións moi tristes, de separación, de perda dos seres queridos, de morte. Sumido nun mar profundo de ausencias, atordado polo cansazo, abandonado no labirinto sen saída da existencia terrea, exposto ao zarandeo da compaixón e benquerenza da xente, inconsciente e ata un chisco demente, buscas o aire da superficie en pleno esforzo de saír a flote.

Caíches de cu nunha encrucillada, que fas? Pasar páxina, facer de tripas corazón e emprender unha andaina trazada polo aire que roza o dedo, frustración, chasco, decepción, caer no absurdo...  ou deixarse guiar dun morto? “Isto acabouse, non lle hai que facer!”.

Uns discípulos de Xesús camiñaban perdidos e tristeiros, fuxían dos problemas nun correr cara adiante sen revolver a faciana, repasaban a película do vivido porque frustrou os anhelos persoais desbaratando os plans previstos. Outros, temerosos e fodidos, quedaran pechados dentro da casa. Cagadiños ao apóstolo Tomás ocupados en mil actividades, e parentes daqueles de Emaús percorrendo grandes distancias sen rumbo. Pechados dentro da casa ou perdidos en camiños descoñecidos dependemos do factor sorpresa, agardamos unha faisca de esperanza.

“Quedou con eles. E mentres estaban na mesa, colleu o pan, bendiciuno e partiuno e déullelo” A palabra e a mesa simbolizan a complicidade afectiva dos que buscan o sentido das cousas. Conexión íntima que levanta o espírito abatido. Entre bocado e bocado as palabras traspasan a fronteira do cordial e correcto alcanzando cun murmurio o corazón. E volve latir, e ábrese paso a vida.

Esta foi unha das primeiras confesións de fe: íntima, intensa, solidaria, entre liñas.

Emociónate e comparte  a túa experiencia.

Boa noite, bo descanso!

Detalles

Visto: 415

COLOREA A MIÑA FE

Imaxínome a Deus facendo a obra mestra do universo: da súa paleta vértense cores divertidas e variadas que salpican o lenzo enteiro, pura inspiración definindo trazos de amor. O artista recréase e anticipa a ledicia maila sorpresa dos que contemplen a súa obra. Meus amigos, seica non sabedes que o artista vive por sempre dentro da súa obra? Daquela, contemplade o mundo do que formades parte, o mesmo mundo que vestides, e descubride nel a orixinalidade e a beleza  do seu mentor.

As táboas do presebe de Belén perden a conta das cores que envolven o nacemento de Xesús. Abriu o ceo e derramou cores, mesmo dons que falan de vida. De aló arriba baixou unha gama infinda de tonalidades, tantas coma historias houbo e se coñecerán de amor. O Nadal é Deus que colorea á terra para que o home esboce o ceo.

Corría frío e a escuridade asolaba a terra, ollo, escuridade e baleiro trocarán en algarabía posto que Deus nace e connosco está. Rompede a cantar e tocade para honrar ao Meniño Salvador! El é reflexo da súa gloria e imaxe do seu ser. Quen sostén todas as cousas veu habitar nas pallas dun cortello. Podería o ser humano discorrer tal dignidade? Encomiado e sublime é o seu nome!

A luz que ilumina a todo aquel que abre os ollos á vida chámase Xesús. Esta luz grande permite apreciar as cores, coma unha pingueira que reflicte e espalla as cores do contrasol. Señor, non permitas que languideza a nosa fe, arreda lonxe a negrura e os tons grises e bota man das nosas facianas tristeiras. Os que chegamos ao teu portal desexamos vestir de cores alegres e fermosas e combinalas á luz da fe, acabando de socate co individualismo a mediocridade e a soberbia.

O cortello inundouse de fragrancias aromáticas de cor ceo e fomos quen de contemplar cos propios ollos a Divindade.

A igrexa de Santo Antonio quere pintar o barrio coas cores do Neno: azul de salvación, vermello de amor, branco de fe, amarelo de calor, verde de natureza, turquesa de encontro, violeta de compromiso e ocre de humanidade. Un novo resplandor que permita coñecer a Deus visiblemente a través das nosas palabras e obras, para que así El nos leve ao amor do invisible.

Removemos estes días o recordo colorido do Nadal e preparamos o lenzo da nosa casa interior porque imos pintar...

No Nadal colorea a túa FE!