Detalles

Visto: 660

Ben colocados nos estantes e con cara de fotografía lucían uns moletes de pan fresco. Unha estampa irresistible para os amantes do pan. Eu, panceiro antes dos dentes e despois dos dentes, baballo ante a presenza de pan tenro. Agardei a miña quenda e merquei un pan de quilo. A fermosa peza exposta na balda do despacho de pan ben merecía unha puxa alta. Ollo e olfacto profesionais para pechar unha adquisición de futuro. No draft das panaderías meréndome ás mellores fichaxes. Alí ficaron a espera dun ofertante esfameado chuscos, tortas, e larpeiras tamén. 

Agora paso a contar unha parte moi comprometedora. A chama prendeu de contado e a calor correu polo brazo arriba chegando ata as costelas. A súa imaxe fresca enmeigárame, e o roce pel con pel produciume cóxegas e, ...un recendo inconfundible fíxome perder o control. Amor a primeira vista. De camiño tornaba da cabeza, como podía, a tentación de meterlle man. Recoñezo que varias veces imaxinei o triscar da codia tostadiña e o fumegar do miolo. Entramos xuntos na casa. Non pasamos da cociña e, deitados no mesado, saltaron codechas polo aire. Murmurios de agrado que se prolongaron deica o café. Apenas sobraron unhas faragullas.  

Preto de onde vivo abriron unha tenda que despacha distintas variedades de pan galego (IXP). Póñome as botas! En Galicia apreciamos o bo e saudable, porén, consumimos un pan especial cuxa fama pasa fronteiras.

Sei, tamén, doutro pan gustoso que sacia e non cansa: “O noso pan de cada día”. Pan elaborado artesanalmente seguindo a receita orixinal que data de épocas remotas. De fariña de trigo, destacamos o seu miolo tenro e a súa larga conservación. De sabor inconfundible e intenso, un pan celestial que reconcilia, une e salva. Basta comer un anaquiño para potenciar todos os sabores e propiedades da vida.

Miro apesarado cara aos obradoiros dos barrios e cara aos fornos tradicionais onde prendeu esta paixón, botan o pecho ante a escaseza de clientes. Hoxe conformámonos con "las galletas y las rosquillas". Reclamo respecto cara este produto, e que entre todos devolvamos a este PAN o seu prestixio e merecido lugar na nosa dieta.  

Queira Deus que non se perda esta milenaria cultura do pan.

Firmado: Alberte, embaixador da cultura do PAN.

Detalles

Visto: 700

Gañou o Sevilla a Europa League. Un equipo que esta temporada coqueteou co descenso coróase no máis alto eliminando a primeiras espadas do fútbol europeo. Cabeza de serie na próxima edición da Champions. O Sevilla toca o ceo e trila o sevillismo.

Domingo da  Santísima Trindade. Os nenos cando escoitan iso de "Deus Trino" ou "Trindade" comentan entre dentes e cun sorriso pícaro: "trinaranjus". Ja ja ja 

Práceme o cantar dos paxariños en primavera.

Os cristiáns celebramos esta finde a festa do creador dos paxariños. Trilan o Pai, o Fillo mailo Espírito Santo. Gustoso o trilar dos paxariños!

Metinme adestrador e decidín convocar unha listaxe de palabras para facer un equipo competitivo. Penso na vindeira temporada. Asumo o meu rol e chamo a quen considero máis en forma. A miña lista non será do agrado de todos, pero lembrade, cada mestriño ten o seu libriño. 

“Trindade”, noutrora titular indiscutible, pasa á bancada dos suplentes agardando unha nova oportunidade. Paréceme que acepta a suplencia con deportividade. Hei relegar palabras co ego subido e de gran xerarquía pola súa veteranía pero en baixa forma, amais, crean mal ambiente en vestiarios.

Estou deseñando un equipo gañador, conto con outros nomes que se adapten a un sistema de xogo ofensivo e alegre. O meu plan pasa por unha boa saída de balón. A palabra "en saída" marca as preferencias, non pode faltar na miña lista. Crucial repartir xogo, abrir o campo e controlar a posesión do balón, tiqui taca, tiqui taca. Elixo á palabra “sinodalidade” para o centro do campo.

"Amarrategui" non entra nesta convocatoria. Rexeito ese xogo defensivo que endexamais arrisca, nos últimos tempos deparounos derrotas e situounos ao borde do descenso. Mal. Fóra da lista!

Por suposto, "Amor", formará de titular indiscutible e portará o brazalete de capitán. Tamén conto cun deses cracks das reviravoltas co balón nos pés, procedente do continente americano e  amante do "jogo bonito". "Paco" é a palabra estrela, a palabra mediática para encantar aos seareiros. Mentalidade ofensiva, de ataque continuo, co gol entre cella e cella. É vital transformar en resultados o programado sobre o taboleiro.

Lista provisional de convocadas:

Humana

Fráxil

Pobre

Corazón

Primerear

Misioneira

Renovar

Aberta

Misericordiar

Acompañar

Irmán

Parroquia

Catequese

Familia

...

Ti

O Presi dende o andamio celestial observa ao equipo. Corren rumores de primas cuantiosas para o cadro, e os xogadores están que trilan.

"Y es por eso que hoy vengo a verte, sevillista seré hasta la muerte..."

Bicos.

Detalles

Visto: 604

A máquina de pensar non para e sube a cotización da fábrica das ideas. Os índices de produción dispáranse vaticinando pingües beneficios. Unha inversión á futuro en soños e fantasía.

Traballo no sector estratéxico da ilusión, un sector crucial para o benestar e felicidade da xente. Entusiasmo, creatividade e moita complicidade distinguen o noso proxecto.

Na planta ruxen de ledicia os motores e saltan chispas de vida. Todos os engrenaxes cantan melodías que invitan a rir. Inspecciono as naves e vixío a presión da caldeira central, convén mantela a un nivel constante. Aperto algún parafuso e retiro os excesos de graxa, nestes pequenos detalles radica o éxito desta empresa. Acelero o ritmo. Marabilloso!

Aló nos inicios cando botamos a andar asumimos riscos, eramos inexpertos con ganas de comernos o mundo, daquela un exceso de imaxinación xerou máis dunha decisión precipitada. Xuventude e potencia sen control sempre foron cóctel perigoso. Neste intre son consciente do moito que está en xogo, amais teño experimentado algún que outro revés e fracaso, por exemplo, fallos na liña de produción que non foron detectables.

As instalacións amplas e luminosas axústanse  ás exixencias do proceso. Controlo e superviso as calidades. A nosa oferta conserva o encanto e beleza orixinais. Nesta empresa desfrutamos dun ambiente agradable, sopran aires renovadores e a paz inunda todo o recinto. Abastecemos a rexión e os nosos almacéns rebordan cheos de remanentes. Marabilloso!

Arriba ese ánimo! Onde deixastes o espírito?

Detalles

Visto: 583

Gardo no peto da memoria historias en efectivo que quixera compartir. Dispoño dos meus aforriños e gasto cando me pide o corpo.  Confésome comprador compulsivo incapaz de rexeitar calquera oferta que golpee na miña faciana. Esta semana todo aconteceu por mor dunha corda. Explícome: para os primeiros días de San Xoán preciso unha corda que me axude a transmitir unha ensinanza. E remexín entre os meus aforros e,  escoitade que atopei.

Quero o trelo que había na casa para atar as vacas e levalas ao prado, ou o adival grande que cruzaba varias veces o carro cargado de palla ou toxo. Tamén arranxo coa soga resistente da que penduraban os porcos o día da matanza, ou a que se empregaba a modo de liana no parque de atraccións do Pozo Piñeiro no río Furelos. Unha corda feita con fíos de cánabo de Manila, inconfundible polo seu olor, tacto e feitura.

De neno mamá mandábanos a Riba das Chousas, finca sita no agro de Barazón, recoller remolacha nunha carretilla, porque os bichos de telos hai que coidalos. Tratábase dun traballo livián. Coller a carretilla e unha fouce, e non esquecer a corda. Ao ir un dos operarios guiaba o vehículo e outro viaxaba dentro del placidamente acomodado. O cú na parte dianteira para aliviar peso e a cachapernas para non bater coa roda. Case todo o camiño de ida era costa abaixo, ate o río máis ou menos, alí última parada para os viaxeiros, e o resto do traxecto a pé.

Coas pezas de remolacha máis cacholanas axiña se enchía a carretilla, e arreando! O camiño de volta, xa vos imaxinades, costa arriba. Ata o río ben, do río cara a casa “fuá, neno”! Un guiaba e o outro tiraba da corda,  previamente pasada ao redor da defensa do monociclo.

E caín na conta do potencial pedagóxico deste traballo. Remolacha fresca da leira á despensa e lección de vida asumida tras moitos anos.

“E o Señor Xesús, despois de lles falar así, foi levado ao ceo e sentou á dereita de Deus.” Chegou á altura do ceo e dende alí descolga a corda do espírito para tirar con forza e aliviar as nosas cargas.

“Eles saíron a predicar por todas as partes, e o Señor cooperaba e confirmaba a Palabra cos sinais que os acompañaban.”

A lección de fe invita a coller a carreta cargada de remolacha e empurrar. Hai ben anos que carreto remolacha nesta cooperativa do Espírito.

Para rematar, cito as fontes bibliográficas: Tratado de “Tioloxía de Chorén”, obra póstuma de autores varios revisada e actualizada.

Hoxe estou na aldea e saio coa carretilla. A corda non se cortou. Tirade!