A igrexa de Santiago de Saamasas estase poñendo coqueta. Nos últimos tempos acometeuse unha reforma considerable: restauración de retablos, pintura exterior e interior, arranxo do piso do presbiterio, acicalado das zonas axardinadas e, limpeza en xeral. Quedan algúns flocos que, coa axuda de Deus, remataremos máis cedo que tarde. No transcorrer dos días e das obras percibo un ambiente agradable de bondade e compromiso. Un aire de harmonía leva o ritmo das obras, e vanse orquestrando todo tipo de colaboracións. Un matrimonio, rematada a súa xornada laboral, púxose a solucionar cantos imprevistos apareceron, e así levan moitas semanas. Houbo quen, aspiradora en man, lustrou bancos, paredes e piso. E outras persoas poñendo o seu gran de area van completando esta fermosa composición. Dun día para outro, milagrosamente, a igrexa vai renovando a súa imaxe.
Saíu Xesús da sinagoga.
Camiñaba acompañado dos apóstolos.
Na casa de Pedro visita e sanda á sogra de Pedro.
Xanta e sanda aos enfermos.
De sol posto acolle e atende á xente da vila que se amorea na porta.
Moi cedo fai oración.
Programa visitar outras aldeas....
Un non parar! Non se cansa o Señor de facer o ben. El amosa a presenza do Reino nas cousas pequenas que vos estou a contar, nese arrimar o ombreiro e coidar os bens que se nos encomendou custodiar.
Dou grazas por tanta bondade da que non dou fuxido. Sería un pecado non recoñecerte, a Ti, na xenerosidade dos que fan sen esperar nada a cambio. Hoxe esperto coa sensación de que andas cerca, traballando a reo para contaxiar amor e así estender o teu Reino. Dáme chispa para non sentarme de brazos cruzados. Eu quero, Señor, acompañarte e levar a túa mensaxe a outras aldeas.
É o Señor que pasa!
