Aquel día había xuntanza no pobo, na rúa amontoábanse os mozos sempre inquedos e a espreita, na procura de liderado e cambios. As ilusións de sempre prestando atención a quen aconsella.
Estendeu o brazo marcando unha dirección e as miradas ficaron na figura dun descoñecido. Nervios, emoción e unha dose de risco empurraban os pasos dos curiosos, iso si, achegábanse con sixilo e aos poucos.
- Que buscades?
Esta foi a primeira chamada. Os mozos detivéronse un instante cavilando unha resposta, buscaban o xeito de agradar e así entrar a intimar.
- Onde vives?
Ao redor das 4 do serán abrían as portas da casa do mestre da hospitalidade.
Dentro, os corazóns sedentos tomaban longos tragos de vida, e as mudas paredes escoitaron verbas inesquecibles. Aquela tarde endexamais rematou, e os atufados mozos saíron, entusiasmados e correndo, para achegar á familia e aos coñecidos a nova inesquecible: atopámolo, chámase Xesús!
- E ti, que buscas?
As portas da casa seguen abertas.
