A súa voz inconfundible traía amenceres soñados estampados de flores. Unha escaleira salvaba a distancia entre a noite e o día, entre a decepción e a sorpresa, entre a apatía e a alegría.
Sinto pasos. Achégase. Incorpórome expectante. Pecho os ollos. Soño.
Canda ela, asomaba unha primavera fresca e creativa, de coleta e calzada de branco. Que intenso e agradable aquel recendo a sol e a río!
Anhelo os espertares de neno que se completaban cun mimo sonoro de bicos, risas e aloumiños.
Miña Nai! Ante a súa presencia o corazón ensanchábase e brincaba repleto de vida e de emoción.
Ela, María, desbordada por tanto amor, recollía e gardaba todas esas cousas dentro do seu mundo interior.
Ela meteume no peto para ti esta bendición: Que a luz do amencer te sorprenda e inunde a túa casa de ilusión e de amor. Que cada día abras os ollos coma un neno, e rías, ames e xogues. Que o alento da fe mova o teu espírito e co próximo teñas compaixón.
Feliz Aninovo!
