Daqueles tempos de antes gardo recordos en relación ao calzado. Comparto.
Podo presumir que gastei un par de zocos feitos por Alfredo "O Zapateiro de Chorén”. Uns zocos reforzados con goma de roda de coche en punteira e sola. A sensación no pé era de certa rixidez. Madía leva! xa que para a súa fabricación empregárase coiro curtido e madeira, en empeña e sola respectivamente. Coñecín á señora Dolores, unha veciña pequeneira, disposta e espelida que viviu ata os 90 anos, e que, sempre sempre, andou en zocos.
Persoalmente, para facer running "correr" non volos recomendo, xa que non amortecen nin chisca o golpeo da zancada. Para a práctica do fútbol "xogar á pelota" preferible outro calzado, non quero imaxinar as consecuencias dunha entrada forte con patada na canela, iso si, un punteirazo colocado entre os tres paus, estilo Koeman, sería imparable.
Meus zoquiños de cor marrón precisaban periodicamente certos mantementos, por exemplo, para impermeabilizalos untábanse coa graxa de porco obtida na matanza e que se gardaba na artesa. En Galicia distinguímonos pola nosa mentalidade creativa e innovadora, reivindico dende este momento a patente "zoco-tex".
Cando estreei os zocos mancábanme un chisco. A dor era soportable, fodíame máis, como neno presumido, saír a rúa con eles e que a xente se fixara. "Nike" dicir que eu soñaba con outro tipo de prenda que adornase os meus baseamentos.
Chovera ou nevara os pés tíñaos quentes, serían os zocos ou a idade? Ei mercar uns novos para despexar a incógnita.
Cada día ao chegar á casa colocábanse no forno da cociña ou enriba do tiro, garantíase así un novo uso en óptimas condicións.
Atados con amallós axustábanse ao pé coma unha luva. Cravos, ollais, copete, os máis lonxevos lembrarán a colocar un leito fino de pallas picadas a modo de soleta. O zoco é tan resistente que parecera indestrutible.
Os evanxeos dan a entender que Xesús calzaba sandalias. Xoán Bautista manifesta non ser digno de desatarlle a "correa das sandalias". Razóns xeográficas, climatolóxicas e culturais determinan que o Señor optara por sandalias e non por zocos. Estou convencido que se nacera no rural galego andaría con zocos mercados nun zapateiro de aldea.
Acercaríame a Xesús con sixilo, para evitar ser descuberto, e recrearíame na súa figura. Miraríao con rubor da cabeza os pés, e repetiría: "non son quen de desatarlle nin os amallós dos zocos".
A pertenza a un pobo tamén se percibe nas cousas miúdas, como no vestir e no calzar.
Distingamos hoxe a excepcionalidade das persoas que son mediación de Deus, e que van deixando ao seu paso unha estela de esperanza, paz e amor. Sospeito que abundan en número equivalente ás persoas que gastan sandalias e zocos.
Apertas.
