Vivía nun piso alto da cociña, na zona “vip” da despensa, planta cuarta ou terceira... No seu cristalino pedestal contemplámola impávida e moi atufada.

Branca, espigada, con verrugas de bruxa e a cabeza tisnada. Muller de mente brillante, volta sobrábanlle pretendentes, volta a súa fama minguaba. De carácter distante e frío, ante a escuridade ou desventura, ofrecía a súa luz tenebrosa.

Ilusa, soñadora, sinistra e silenciosa, deseñadora de figuras e sombras. Ante ela o mundo tornábase un reflexo, algo difuso e incerto. Algunha noite, entre achegamentos e suspiros, albiscaba amores prohibidos: quérote, un bico.

Emprendedora, afeita a abrir camiños, adiantada aos tempos. Arteira e cos ollos abertos, a súa teima: descubrir trampas e outros tropezos.

Dona arrogante e estirada da nosa aristocracia aldeá.

Alma peregrina que frecuentaba igrexas e santuarios. Fiel devota da confraría do resplandor.

Neste mundo incerto e con pouca luz necesitamos avivar a faísca do recordo, coller aire e soprar desde dentro, remexer o rescaldo e rescatar o esplendor da luz, da humanidade.

El fíxose luz.

Vai pola túa candea e préndea!