MANS UNIDAS
Levamos preto dun ano soportando os efectos dunha pandemia fatídica. Son tempos duros para todos porque as medidas adoptadas para superar a enfermidade paralizan gran parte do noso sistema de vida. Vemos o sufrimento da xente producido polo distanciamento social, cantos familiares e amigos non poden encontrarse para compartir penas e alegrías! Sofre a xente pola crise económica, empresas e negocios botan o peche ou reducen persoal e as administracións tentan achicar auga dunha nave que parece afundirse. O número de vidas que se cobrou a pandemia fainos estremecer, e sentimos un fondo pesar polas vítimas do coronavirus e polos enfermos das UCI que se debaten entre a vida e a morte. O ton de gravidade que empregan os sanitarios asústanos, e as vacinas, en troques de protexernos do mal, inoculan impaciencia e inseguridade. Amais, sofre a xente polo confinamento e o toque de queda, mingua a liberdade e as depresións roldan polas rúas na procura das psicoloxías máis febles, os aparellos de última xeración enxeñan o derradeiro modelo de conexións persoais e, ao tempo, descargan da rede horas de aburrimento.
Sumidos nunha crise sanitaria de tal magnitude e con graves efectos sociais e económicos, cabe pensar nos famentos do mundo? Sen dúbida algunha, si. Neste momento a situación dos pobres agrávase considerablemente polo que se entoxa indispensable e urxente brindarlles a nosa axuda.
Repasemos o informe da ONG católica “Mans Unidas” nel están contidas as seguintes denuncias como razóns de peso a ter en conta:
- O empeoramento das cifras da fame e da pobreza por mor da actual pandemia. Por exemplo, pensemos nesas comunidades máis vulnerables que non teñen asegurado o acceso ás vacinas, estímase que a algúns países chegarán polo 2023.
- A crise sanitaria da COVID prodúcese cando a humanidade fica inmersa nunha alarmante crise ambiental, vinculada especialmente tanto ao cambio climático como ao uso abusivo dos recursos naturais, e que incide especialmente nas comunidades máis vulnerables do Sur.
- Os grandes principios do ben común, do respecto, da xustiza ou da solidariedade quedan relegados e, con eles, as vítimas da pobreza, a crise medioambiental e as pandemias globais.
O lema da xornada de Mans Unidas “Contaxia solidariedade para acabar coa fame”, recórdanos a situación daqueles que padecen no mundo por culpa da fame e fai un chamado ao compromiso de todos. A pandemia castiga o noso ego autosuficiente, esperando que a nosa sensibilidade descubra as inxustizas que padecen polo mundo adiante milleiros de persoas. Eu son dos que pensan que estes tempos son un chanzo para mellorar como persoas e para mudar as cousas.
Naquel tempo, acercóuselle un leproso a Xesús, e rogoulle de xeonllos: — Ti, se queres, pódesme limpar. Xesús, estremecido, estendeu a man, e tocouno, dicindo: — Pois quero, queda limpo.
Hoxe os famentos do mundo berran de xeonllos reclamando un chisco de atención. Eles chaman por quen pode remediar as súas doenzas: “Ti, se queres, pódesme limpar”. Os nosos irmáns desfavorecidos agardan que nos estremezamos e que estendamos a man para restituír a súa dignidade ferida. Rachemos dunha vez o confinamento mental para dar abrazos de esperanza aos máis pobres. Poñámonos do lado dos que menos teñen e contaxiémolos co virus da solidariedade.
Comeza a recuperación!
